17-06-06

Een kleine rechtzetting.

 

Ik was uiterst geflatteerd door jullie reacties op “een zonnige dag uit de duizend".Alleen, de waarheid gebiedt me hier een kleine rechtzetting .

Bekijk nu de reactie van Anneke …zij zag mij pannenkoeken staan bakken zoals een echte Amerikaanse Granny! 

Het schaamrood liep tot in mijn oogwit.

Ik weet perfect wat ze bedoelt…

Vroeger, toen ik nog een ukkie was, lang geleden dus, kroop ik vaak onder de eetkamertafel om in ’t geniep naar “Lassie” te gluren. Daar lag ik, voluit op mijn buik, hoofd gesteund op mijn kleine handpalmen, beide pinken in de mond en ellebogen schurend op het ruwe tapijt!

Ik was er vast van overtuigd dat niemand me kon zien, zelfs niet wanneer mijn tamelijk ronde poep vaders stoel meerdere malen beroerde…..

Ik vond het oergezellig hoe die vrouw, met deftig dichtgeknepen badjas en wolkjes van sloffen aan het kookfornuis “pancakes” stond te bakken of het een lieve lust was. Alleen, die bigoudis pasten niet in het verhaal.

Terwijl zij over haar schouder liefdevol haar dreumes aankeek, trok zij gezwind met haar pink de loodzware deur van de mega-ijskast open en  toverde een smakelijk uitziend karton gezonde melk te voorschijn.

Nu, dat moeten jullie eens proberen zie….ik heb verdorie drie handen nodig om iets uit de frigo te halen…één om ze te openen en (liefst) open te houden, de tweede om een aantal dingen  te verplaatsen teneinde te vinden wat ik zoek, terwijl de derde het zweet van mijn voorhoofd veegt….

Haar doorbraaf zoontje zat daar aan een keurige met “vichyruiten” gedekte tafel te glanzen dat mijn ogen er pijn van deden. Buiten zat mijn oogappel, Lassie, steevast achter een deur met hor geduldig op zijn baasje te wachten. 

Na het gesmul en geslok gaf moeder zoonlief een zoen op het voorhoofd waarna kind en hond de groene weiden introkken, breedglimlachend uitgezwaaid door de liefste mama van de wereld..

Welnu, wanneer Robin haar pannenkoeken naar binnen smukkelt, zit zij knus in een fauteuil enkele metertjes verwijderd van dat grote scherm waarop allerhande tovenaars, feeën, kabouters, prinsen en prinsessen hun ding doen. 

Op de grond zitten links en rechts van haar... mijn twee driftkikkers.

Zaras ogen volgen met spanning de bewegingen van haar kleine handje of liever van wat er in dat kleine vuistje zit. Bolo is iets rustiger en wacht gedwee tot er een kruimel valt. 

Maar ze zijn slim, ze weten dat haar laatste crêpeke onder hen verdeeld zal worden, het is gewoon een kwestie van geduld!

Je ziet het, wij zijn ietwat aan het verbasteren en wat mijn kleine rechtzetting betreft... 

Die pannenkoeken heeft Opi de avond ervoor gebakken…ik, ik heb ze enkel hoeven opwarmen….

Maar ja, ten tijde van “Lassie” bestond geen microgolf hé!

Enneh, voor de rest was alles wel echt gebeurd, ik zweer het, op mijn communiezieltje!

 

 

 

01:26 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-06-06

een zonnige dag uit de duizend.

 

Heb een etmaaltje Kleine Coltrui 1 over de vloer (en de rest) gehad dit weekend! 

Het was stralend weer ! (Bij jullie ook?) 

Aangezien ons “grote zwembad” van vorig jaar een “klein fietje” had gehad (die twee woeffen weer!), hadden we de hele hutsekluts met het “plastiek” meegegeven.

Dat was dus vorige herfst!

Kleine Coltrui 1 komt dus logeren..... met een bikini of zes….

Mijn simpele geest zei:” ja, het is warm en een bikinietje is nooit te versmaden” -  tenminste voor de kleine meid! - Maar….

Hijgend en uitbundig komt zij uit de berging gestormd met, geplet tussen haar mollige armpjes en billetjes , een grote doos. Een doos met een afbeelding van het zwembad!

Alleen, in die grote doos zat geen zwembad! Het was een doos met zwembadbenodigdheden. Waarom zet ne mens op de verpakking van zouttabletten en weet ik wat nog, een zwembad??? Ik schiet ze overhoop!

Ik kon mezelf wel voor de raap schieten.(oei, opgepast, want ik lijk blijkbaar graag te schieten!)

Een beetje veel getreurd!

Doch…..ik pijnigde mijn kleine hersencelletjestjestjes...

Ergens in de garage bevond zich, meende ik me te herinneren, nog een klein tropisch, zelfs overdekt, zwembadje met palmboom en reddingsvest all-inn! (De palmboom, welke meerdere visioenen opwekte bij Kakkennest. Verdorie, geen slecht gedacht,  ik zou best een palmboom tussen zijn cursussen kunnen moeffelen, gniffel, gniffel....)

Soit, na geblaas (van mij) en meerder geblaas (van Coltrui), bleek het zwemparadijs OK.

Zij heeft gestoeid dat het een lieve lust was.  Al mijn tupperware (effe stoer!)- en Gb (minder stoer!) -potten moesten eraan geloven….

Ik, omi dus, zat op een stoeleke naast het tropische gedoe.(A propos, ik zie wel een beetje zwart nu!)

Eén oog op Aspe, het andere op Kleine Coltrui 1...in de blakende zon! 

Het ging er vrolijk aan toe....zelfs de tuinslang kwam eraan te pas (en te onpas!!!)

Eén uurtje later: “Omi ik heb honger!”

Mijn haren schoten overeind..ik had geen "aais tie" in huis!!!

Doch, geen paniek, zij had gewoonweg honger in een koek, en ik heb haar een homp frans brood gegeven met zachte emmenthaler! (Voor het geval Coltrui meeleest in die verre wereld van Nieuw-Zeeland!!)

Eén minuutje later….”Omi, kijk es!!”  “ Waarnaar moet ik kijken, kleine meid?” “ Kijk, jouw glaasje en mijn glaasje gaan trouwen!” Ze had mijn groot “lege” cola glas naast haar kleine “lege” samson- glas” geplaatst.

"Kijk, die gaan trouwen!"

Ik vond het grappig en vroeg:

“Hoezo, trouwen, Robin?”

Benieuwd, wat ze te vertellen had, drong ik aan met: ” Wat is dat, trouwen?” 

Ik wachtte geduldig op haar repliek…

”Ahwel” haar ogen tolden van links naar rechts,“Zeg ,Omi, dat is kusjes geven hé!” (In mijn achterhoofhd kwam ik tot het harde besef dat ik ettelijke keren getrouwd geweest was...) Waarop zij me bekeek alsof ik de dikste dommerd was die er rondliep. Ik raapte mezelf bijeen ( Ikke, dikkerd?? Hoe komt ze erbij?)Teleurgesteld (en razend benieuwd) ging ik verder:  “OK, Robin, jij geeft je mama en papa toch ook een kusje..en zijn jullie dan ook getrouwd???” Stilte alom! Zij keek naar rechts, naar links, vervolgens naar de schitterende blauwe hemel en sprak: “ Ik heb een goeie vriend, Joeri!”

Mijn hart begon sneller te slaan..(Amper drie??)”Ja, en, geef jij hem zoentjes?” (Zeg dat het nie waar is!)  Dromerig vervolgde zij: ”Nee!”

Oef!

Uiterlijk de rust zelve vroeg ik  :“ En waarom niet, Robin?”

Zij, het hoofdje draaiend naar een voorbijvliegende dikke duif: “Omdat ik een beetje verlegen ben!!” 

De appel valt blijkbaar echt niet ver van den boom!!!

Oef, mijn opvoeding had blijkbaar goede vruchten afgeworpen…

Mijn dagje verliep verder..we aten kabeljauw , bladspinazie en petatjes met een mengeling van boter en sojasaus in een ondergaand zonnetje…maar ZIJ vond de KIP “oh, zo, lekker!!!” (Ja, Mevrouwtje Coltrui, je zult moeten leren koken, meiske!!!) 

Na een heerlijk papje (melk met honing, enne, jaja, in een echte papfles!!) vergezeld met FC de Kampioenen op Omis schoot(je!), ging zij bedsteewaarts, alwaar ik haar een verhaaltje voorlas over “de sterrenkinderen”.

Voor het eerst mocht zij in het grote ex-bed van Nonkel Kakkennest met het kleurrijke dekbedovertrek van” The Simpsons”. Ik had haar op haar lieve zieltje laten beloven, niet uit de kamer te gaan huppelen….ze hoefde enkel maar te roepen, en Omi zou aan haar bedstee staan (of was het waggelen?)

Kleine Coltrui 1 was wakker om 05.30……en riep; “Omi!! Omi!!”  En Omi stond inderdaad aan haar bed..te ziggezaggen…. “ Ik wil in het zwembadje!”

OK, op naar de pannenkoeken dan maar….(weliswaar een uurtje later!)  Geef nu toe, goed weer maakt veeeeeel goed, nietwaar?

 

22:28 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-06-06

Eeuwige student?

 

Gisteren had Kakkennest examen.  Bezorgd stuurde ik hem een bericht: “Doet dat een beetje goed hé!  Ik duim alvast!” Uiteraard kreeg ik geen reactie.

In gedachten zag ik hem op de trein zitten, mp3 speler in de ene hand, in de andere ongetwijfeld een saf - of mag dat niet meer met het openbaar vervoer? – soit, zal hem worst wezen…

Nog steeds in gedachten, zag ik hem naar het “bibberding” in zijn broekzak grabbelen, wenkbrauwen fronsend, zich afvragend wie hem op dit vroege uur durfde te storen.

Terwijl ie met zijn slaapogen het tekstje probeert te ontcijferen, rijzen zijn zware wenkbrauwen tien centimeters omhoog en slaakt een diepe zucht. “Ons moeder weer zenne, die denkt dat het allemaal zo gemakkelijk is!” Prompt friemelt hij het onding terug in zijn afgedragen jeans, zet de muziek wat luider, en sluit zijn vermoeide ogen…….

Het was laat geworden vorige nacht, evenals al de vorige nachten. 

Niet zozeer om de leerstof verwerkt te krijgen, (nee, nee, hij had daar ’s middags al eens naar “gekeken”) eerder door de verslaving van die oh zo begeerde games!

Avond na avond zit hij daar, op zijn kamer, gefocust op dat kleine scherm in een waas van sigarettenrook!  Wanneer ik hem “slaap lekker, enne mag het iets zachter?!” kom toewensen antwoordt hij na enkele minuten: “Ja, slapel, hé!”terwijl zijn wijsvinger de muis blijft aframmelen en een oorverdovend “AHHHH!” en “OOOOOOHHH” de kamer vervuld.

Hoofdschuddend (oei, ik klink oud, nietwaar?) verdwijn ik in mijn slaapkamer waar ik dan uren lig te piekeren van “hoe moet dat nu verder met die gast?”  Met een half oor blijf ik de geluiden, weliswaar gedempter, volgen ...

Eénmaal genoeg gepieft, gepoeft en gepaft en het gekreun en gejammer van de subjecten beu, trekt ie richting TV-kamer. Toch één voordeel, de kamer kan wat verluchten…“Er zal rond dit nachtelijke uur nog wel iets spannends te beleven vallen op één of andere vrije zender” zal ie gedacht hebben.  Eerst nog even de ijskast induiken, daarna de snoepkast voor een pakje chips of zes, een fles cola-light, een glas en “hupla, nu ga ik me eens ontspannen, zie!” Dat gaat zo door tot een uur of drie….

Gisteren had Kakkennest dus examen!  Uitslapen was er ditmaal uiteraard niet bij!  Het zal voorzekers zeer gedaan hebben, maar ja, wie zijn gat verbrandt…….

Tegen de middag kreeg ik het “verlossend” antwoord…”Eerste oefening was keigoed, stond op 25 ptn, tweede half en half, stond op 20 ptn” en nu de anticlimax: “derde oefening ging helemaal niet goed, verkeerd gekeken en gepanikeerd! Stond op 25 ptn” Even vroeg ik me af of ie de betekenis van “panikeren” eens niet zou moeten opzoeken in “de Van Dale” want volgens mij begrijpt ie dat niet!

Daar zat ik dan..”Je bent er toch door hé???” stuurde ik. “ Het is weer het spreekwoordelijk gezegde van een dubbeltje op zijn kant, moeder!” stuurde hij.

Daar zal ik het dan moeten mee doen!!!

Dinsdag weer examen....hij zit dit weekend bij zijn vriendin!!!

"Ach, mama, het is toch maar examen met open boek!!"

Hopelijk vergeet ie dit keer niet zijn boek ook degelijk te gebruiken...(ja,ja, vorig jaar was ie dat totaaaal vergeten, met alle gevolgen vandien!)

Jezus, geduld is een schone kunst, nietwaar?

En dat er zich niemand aan waagt mijne zoon slecht te maken...hij heeft een hart van goud!!!  

17:25 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |