22-11-05

een heerlijke wandeling!

Wandelen, leuk, niet? Hoewel, dat wandelen kan soms raar verlopen!

 Zondag ben ik dus wezen promeneren met mijn twee prachtige beesten!  En natuurlijk, zij met mij!  Ik werd, zoals het de gewoonte is, voortgetrokken aan een ketting, die op haar beurt uitmondde in een ware delta, met links Bolo – de slimme witte – en rechts, Zara – de domme zwarte.  In de dierenwereld is het blijkbaar andersom dan in onze meidenwereld! (grapje hoor!)  Het hoeft geen woorden dat de veeltallige bomen dik in onze weg stonden!  Terwijl de één rechts een molshoop eens van dichterbij wou besnuffelen, spurtte de ander naar links om een blijkbaar verse, doch voor mij onzichtbare, verse plas te overspoelen. In het midden een dikke eik!  Met alle gevolgen vandien!  Eén boom ontworteld en mijn rechter bot, inclusief rechter-, of was het nu mijn linkerbeen ?- ontwricht. Geen hond die zich om mij bekommerde! Strompelend kroop ik recht maar de zwaartekracht beval me een nieuwe duik te nemen, ditmaal op mijn buik! Mijn acrobatie liet beide dames koud, er waren prettiger geuren, nietwaar? Tot overmaat van ramp bespeurde ik een grote bruine vlek op mijn lieftallige kont!  Niet geklaagd, het bleken enkele rottende eikenbladeren, die zich lekker schenen te voelen op mijn warme jas. Na wat gespartel veerde ik recht, hoewel recht was nu niet bepaald het juiste woord.  Laat ons zeggen overeind! Ik maande de meisjes aan tot rust en wonderwel kwamen ze, weliswaar ontgoocheld, op me toe geslopen.  Hinkend zette ik mijn weg verder!  Ditmaal hield ik de ketting korter, mij zouden ze niet meer liggen hebben!  Tien heerlijke struiken en ettelijke boomstronken verder, bemerkte ik twee zwarte op hoge poten zwabberende doggen. Mijn domme zwarte, oren gespitst en staart in kwispelaanslag, maakte zich klein en ging plat op de grond, de slimme witte bleef behoedzaam staan naast mijn kromme been! Wie laat er nu in Godsnaam zo’n twee bullebakken loslopen?  Ik trok aan de leiband, zodat Bolo ergens hing te bengelen ter hoogte van mijn welgevormde boezem, doch Zara bleef aan de grond genageld!  Eén van die fenominale dragonders bespeurde mijn klein zwart grut en kwam aangestormd! Hoeft niet gezegd dat zijne maat niet talmde om mee aan te rukken!  Ditmaal was ik het die dringend een plasje moest.  Mijn muts deinde voorover, mijn sjaal hing op een plaats waar die helemaal niet hoefde te hangen, maar dat deerde niet, ik voelde de kou niet! Eén klein bevrijdend fluitje deed de twee sloebers staande houden. Mijne lomperik begreep er niks meer van: Allé, waar blijven jullie nu?  Ik heb een heerlijke geur en wil jullie best ook eens besnuffelen! Jullie durven niet, hé? Labbekakkers!  Waarop ze me vragend aankeek!

De trotse bezitter van die twee stinkdure dieren excuseerde zich en keek glimlachend - doch bespeurde ik daar niks van minachting?- naar mijn kleine wezentjes! Oh, het is niks, Mijnheer, ik was er wel gerust in!  loog ik, terwijl ik Bolo vlug op de grond plofte en haar witte angsthaartjes van mijn zwarte jas poogde te wrijven.

Het hoeft niet vermeld zeker dat ik de eerst volgende uitgang van het bos ben uitgemankt!







13:55 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

vandaar mss dat ik geen honden mag hebben ;o) nee, ik zou doodgraag leuke avondturen meemaken met honden... Spijtig genoeg heeft ons papa een allergie aan blaffen, en blijkbaar kopen mensen de laatste tijd honden om die dag en nacht buiten te steken ;o)

Gepost door: Anne | 22-11-05

Ik heb erg moeten lachen om jouw verhaal, prachtig. Ik zie het helemaal voor me. Een volgende keer maar niet allebei de honden mee.
Fijne avond,
lieve groet

Gepost door: Purplerose | 24-11-05

... Wat zou ik graag met jou gaan wandelen, volop avontuur !

Gepost door: zuchtje | 26-11-05

*** Een fijne nieuwe werkweek!!!

Gepost door: Lara | 28-11-05

De commentaren zijn gesloten.