26-09-05

vakmensen

Om Lazy wat "moed" in te spreken heb ik hier een oud verhaaltje teruggeplakt, dat ik vorig jaar had neergepend in Coltruis blog.  Ik was blijkbaar verzot op smileys!
 
VAKMENSEN.......
 
Wel,wel,kan iemand me de definitie daarvan geven?
Ik dacht dat dat mensen waren die per uur veel verdienden en ook hun "vak" kenden...just forget it! 
Het eerste is idd waar ..maar vakkennis?? "Wat is dat?"
Na 15 jaar genoeg gespaard te hebben, besloten we ons een terrasje te laten leggen!

Het kon ineens niet rap genoeg gaan.

In juni kwam den aannemer:.."Och een jobke van niks!"  Het zou amper twee dagen in beslag nemen, doch met het bouwverlof in zicht (nog 3 weken te gaan) beloofde hij begin augustus te komen, zodat we deze zomer toch nog iets zouden kunnen genieten van ons terrasje! Grapje/Razz

Ik wist echter niet dat augustus begon op 19 augustus.. Verward/Confused
Soit, het zou slechts twee dagen duren dus..den 21ste zou ik met mijn blote billen in mijn ligstoel kunnen braden..

Na de eerste dag (van 7u tot 19u ) - met de nodige tussenpauzes, aan een juppeke tutteren, een koffieke slurpen een beetje happen in hun bokes - bleek het toch niet zo eenvoudig te zijn. Er waren wat problemen gerezen en 't feit dat één van de twee (de ene gaf de tegels aan de andere plakte ze tegen de vloer met de nodige smos op mijn ramen) nen dikke voet kreeg..enz.enz....Allé, 't ging wat langer duren!

De tweede dag kwamen ze al wat later. Rug stijf, gezwollen enkels...waar waren ze in godsnaam toch aan begonnen?
Na de broodnodige pinten en koffies stapten ze huiswaarts om 16u30.
En ik, ik bleef achter in een chaos van paletten, lege fleskes, zakken cement..maar allé, gelukkig zag ik niet goed meer door mijn vensterraam..

De derde dag. Om 7u hervatten ze hun jobke met volle moed.
Dit was buiten dat typisch Belgisch weertje gerekend...stortbuien! De volle cementmolen werd dan maar prompt ergens naast het terras gegoten en weg waren mijn helden.

Eén week later verschijnt één van de twee cowboys terug op het toneel. 
(die met z'n zere voet had diaree!..alsof IK het er niet van gekregen had!)
Hij heeft dan nog en tweetal dagen aangemodderd (letterlijk en figuurlijk)
en daar ging mijn tweede weekend op een braakliggend terrein (waar is mijne ligstoel???)

Weer een week later verscheen hij met twee gepensioneerden (met de gekende gebluste peuk in de kweik).
En uiteindelijk na nog eens twee dagen was mijn terrasje af!!!!
Opruimen zou hij 's anderendaags wel doen ..hij was te moe!

'S anderendaags...niemand te zien.
De dag daarop kreeg ik volk..mijn moeder had graag dat terrasje gezien natuurlijk
 
Met de moed der wanhoop begon ik alles op te ruimen (mijne rug en darmen kregen dezelfde symptomen..zou er iets in de cement gezeten hebben?)
Tussen het hoge gras - ja, als je drie weken geen grasmaaier kan gebruiken -  vond ik halflege preparé-en tonynslapotjes (vandaar die diaree dus), lege jupekes, vuile messen en vorken... Doejnk? ..allerhande materiaal..tot zelfs in de garage hadden die klungels hun lege broodzakjes verstopt

De hemel zij geprezen..om 15 u verscheen mijn vakman. gastvrij zoals ik ben, vroeg ik of hij een pintje lustte..toch maar liever niet, hij zat met een kater van jewelste!
Hij bedankte me voor het opruimen en vroeg langs zijn neus weg of mijn zoon niet wat kon komen helpen met de betonmolen en de lege kratten!

Twee uurtjes later was ie weg en ik bleef achter met een weliswaar mooi terras EN met een kapotte gazon...(hij was erin geslaagd cementvlokken te strooien over mijn groen tapijt!)

Vandaag komt hij ontvangen..(wees gerust de prijs was afgesproken).
Och, morgen is er een andere dag, gelukkig Knipoog/Wink












14:02 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-09-05

champagne à volonté!!

Gisteren "nog eens" op stap geweest! Hierbij zeg ik met rede “nog eens”, omdat ik een echte huismus ben geworden .

 Ditmaal was het een huwelijksreceptie.  De zoon van collega “Stoef”’(remember?) zou DE stapwagen. Wij waren uiteraard allen reeds een hele poos op de hoogte van wat ons allemaal voor lekkers te wachten stond, prijzen inbegrepen! Het zou een fenominale receptie worden, met “echte” champagne, die uiteraard ook rijkelijk zou vloeien. Een variëteit aan hapjes zou ons voorgeschoteld worden à la minute. We mochten zelfs gerust weten dat er hapjes waren aan de prijs van 2.50 euro!! De obers, piekfijn uitgedost  met witte handschoentjes incluis, kwamen allen van een eersterangs-hotelschool.

Nu, we kennen Mijnheerke Stoef al wat langer dan vandaag, doch we waren uitermate benieuwd.  Geef nu toe, zouden jullie zoiets willen missen? Ik in ieder geval voor geen kreeft, oester of een portie kaviaar ter wereld!  Uiteraard pas je je geschenk-enveloppeke wat aan, da’s niet meer dan normaal!

Chic gedoe dus.  Ik duikelde mijn kleerkast in. Na een kwartiertje was er van ons grote bed niks meer te bespeuren.  Eén grote berg met in paniek weggegooide kleren ontsierde onze kamer.  Tot overmaat van ramp, had ik nog steeds niks gevonden in “gala” stijl!  Dus pleegde ik naar gewoonte een kort telefoontje naar mijn rijke doch lieve zus.  “ G?.” klonk het smekend. “Ja, zusje..wat heb je ditmaal nodig?” De hele uitleg volgde..”Laat me eens denken, ah ja, ik heb nog een vestje met bijhorend topje..kun je dragen op je zwarte broek! Of anders..” “Nee, da’s oké, geef dat maar mee” Zo gezegd, zo gedaan. ’s Anderendaags had ik mijn gepaste uitrusting! (met dank bij deze nogmaals aan mijn zus!)

D-day was aangebroken!  Rond 16u30 stapte Chinezeke,opgetut en hongerig (dorstig ook, maar dat overkomt me wel vaker) de wagen in op weg naar HET evenement van het jaar.

Er scheen een lekker zonnetje (wat zou hem dat wel gekost hebben?) zodat de ceremonie buiten plaats nam.  Ik kuste de bruid, bruidegom,moeder,vader,oma,bomma…enfin de hele cavalerie.

Angstvallig loerde ik naar de plaats waar mijn collega’s zich bevonden.  Doch, eerst botste ik op Big Boss!  Mijn hoge hakken zakten met de minuut dieper en dieper de mooi gemaaide gazon in.  Mijn, of beter m’n zusjes’vest bleek alle blikken te trekken. Het was er duidelijk over!!  Rondom mij, mannen in polo of T-shirt en jeans.  Vrouwen met korte rokken en sandalen.  Daar stond ik dan… mezelf te verwijten “Stomme trut, ge wist dit toch op voorhand!” om daarna mezelf te troosten “Trek het je niet aan meid, zij weten niet beter!”

Ik heb ze geteld..mijn glaasjes “champagne” – Stoef heeft blijkbaar nooit van schuimwijn gehoord – het waren drie halve glazen. Ik had “flessengeluk”, zoals mijn collega’s giechelden, want die geweldige obers kwamen steeds met het laatste “kletske” naar mij toe.  Vonden mijn vest blijkbaar ook maar niks!  En dan, die fameuze hapjes…Twee, wederom halve, mini kopjes mosselsoep (waar was die kreeft??) en één toastje met…tomaat!  Ja, ja, je leest het goed..tomaat!!!  Waren ze nu iets vergeten?  Dit was zeker geen hapje van 2.50 euro! 

Er stonden wel kraampjes met gerookte zalm, garnaaltjes en overkookte scampi’s.  Doch ik zag me niet direct tussen die massa gaan wriemelen met mijn flashy vestje om een bordje.  Daar zou ik mooi gestaan hebben, met mijn (half) glas en  handtas..begin maar te snijden met mes en vork in het midden van de tuin(of erger nog scampi’s te pellen!)…

Onze Stoef heeft dat goed bezien!!!  Zoontje kreeg dikke enveloppen en het feestje was betaald!

De avond was hier niet gedaan.”HONGER!!!”,doch dit lijkt me een te lang verhaal te worden en ik wil jullie niet in slaap dommelen!

Tot de volgende!      





17:33 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-09-05

Luguber

Vanmorgen kwam dan de verlossing!!  It is a Boy!  Raar toch, één geest verdwijnt, en een andere duikt op. Zou het dezelfde zijn?


13:26 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-09-05

leven en dood

Vandaag zat ik de hele dag lang vol spanning te wachten op een bevrijdend telefoontje!  De oudste dochter van mijn lieve zus is opgenomen in de kliniek..om te bevallen van haar eerste spruit!!!  De hele dag heb ik een soort van flash-back gehad…nu gebeurt dit, en nu dat…rond de middag zag ik haar puffen…rond 14 u zag ik een verpleegstertje komen die zoetjes vertelde dat het goed ging,  maar dat het nog een aantal uurtjes zou kunnen duren..doch alles verliep vlotjes! ( Mijn God! “Vlotjes” ik stelde me dat toch ietsje anders voor!) Ondertussen bleef de telefoon maar rinkelen, doch enkel beroepshalve!   Rond 16 u. kreeg ik een ware mare! De zoon van één van onze dokters had zich vannacht te pletter gereden..amper 20, en enig kind.  Daar sta je dan, je verwacht een nieuw leven en krijgt het einde van een ander!! Rond 16u30 keerde ik huiswaarts…Totaal van de hand geslagen en toch nog steeds wachtend op die kleine spruit!  Het is nu bijna 22 u. en nog geen nieuws!! Deju! Is er dan een God?


22:06 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-09-05

dierenliefde

Evenals Lazyman ben ik verzot op mijn honden. Ja, ik heb er twee. De “slimme” en de “lompe”.  De slimme werd aangekocht door zoon nr. 2. Nee, niet Coltrui, niet Kakkenest maar die met de regelmatige bloedneusjes (jullie weten wel, als julllie me tenminste steeds trouw gelezen hebben!?) Neen?  Spijtig, doch, ik ga me daar niet verder over uitweiden..’t was al pijnlijk genoeg na die ene keer!(en toch ben ik een goede moeder, na!)

Ik herinner het me alsof het gisteren was.  Na een middagje voetbal (passief uiteraard!) kwam ik thuis.  S. (de zoon met de bloedneuzen) deed open en verwelkomde me met een smile van hier tot in Istanboel!  Ik hechtte er geen belang aan en probeerde binnen te stappen.  S., stevige boy, verhinderde me de toegang. Onderzoekend keek ik hem aan..mss hadden de witte wijntjes van de kantine er wel wat mee te maken, want ik bespeurde niks abnormaal. “Dag, mama!” grijnsde hij. “Dag, jongen, wat is er?” Hij bleef pal voor de ingang staan. Er was duidelijk iets, maar wat??  Na enkele minuten bespeurde ik iets op zijn handpalm.” Wat is dat?” vroeg ik verontwaardigd. Er lag op zijn hand iets klein, iets poezelig.  Het had een witte vacht met rosse bolletjes. “ Dit is Bolo!” triomfeerde hij.  “S.! dat meen je niet!  Je hebt toch geen hamster gekocht?”  Hij bulderde “ Maar, moeder, dit is een hond!” Ik kreeg een visioen..een hond!?..dat is toch iets op vier poten en een staart dat bovendien af en toe eens blaft, niet? Maar dit was duidelijk GEEN hond! Toen ik me dichter naar “het” ding bewoog, zag ik twee pikzwarte kleine piepoogjes, die me nieuwsgierig aanstaarden..twee flapoortjes, een dik donzig lijfje zonder staartje en ja, daaronder vier stevige kleine pootjes.  Het was wel degelijk een woef(je)! “S.! dat kun je niet menen!” “Allé, mama, kijk eens, hoe lief!” Ik moet toegeven, dat hummeltje had iets. Het keek me zo hulpeloos aan, bovendien had het een onderbeet. Mooi is anders maar het oogde ongelofelijk lief, een onderbeet met bovendien tandjes die schots en scheef stonden (en DAT had niks met de witte wijn te maken!) Wat kon ik zeggen?  “Het” was er nu éénmaal.  Bolo bleek uitzonderlijk begaafd.  Zij kent zelfs het verschil tussen de roze bal, de gele bal, de grote bal, het beentje en de ring!!  Ik zou het jullie willen zien doen! Zij is een kruising tussen een Jack Russel en een Laza Apso.  Dus een JR met lange haren! (wat uiteraard weer veel gepoets met zich meebrengt)  Ik ben bovendien geweldig dankbaar dat haar staartje geknipt werd….

Soit S. beslist een jaartje later te gaan samenwonen met zijn vrouwtje!  “Geen huisdieren toegelaten” op hun nieuw stek. Gelukkig voor mij, want ik zou ze voor geen geld van de wereld meer willen missen! Doch..ze zou nu meer alleen zitten en daar hield ze helemaal niet van!  Gevolg..op zoek naar een maatje via internet.  Spoedig had ik een sukkel gevonden in het dierenasiel van Sint-Niklaas. Het “hondje van de week!”  Ze leek op Molly! (ap molly is geadopteerd!!)  Mijn ventje en S. gingen haar halen.  Toen ik thuiskwam zat er een of ander klein zwart mormel me te begapen met hevig kwispelende staart.  “Hé, dat is ze niet!” bracht ik verontwaardigd uit. “Nee, diegene die jij wou was al weg! Maar deze lijkt er sprekend op, niet?” Met gemengde gevoelens bekeek ik haar. Zij bleef kwispelen en mijn hart smolt.  Doch heeft het enkele weekjes geduurd voor ik me aan haar echt kon hechten.. Zij (Zara, zoals S. haar heeft gedoopt) ging regelmatig lopen, luisterde van geen kanten, kortom kende geen grenzen. Beetje bij beetje is dit gebeterd.  Ik gooi met de bal..zij is het snelst, doch geeft mooi haar balletje af aan Bolo.  Bolo blijft de baas!  Zara is ondertussen het dankbaarste schepseltje dat ik ken! Ze is zwart, een kruising tussen een scheper en een vlinderhond! Dat zegt voldoende zeker?




20:49 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-09-05

Bob et Bobette

Dinsdagavond! Een avond zoals zovelen..eten, afwassen, keuken opruimen, deze keer zelfs nog even propere lakens opleggen. Met één sloop in de hand word ik plots opgeschrikt door een oorverdovend gekef!  HET teken aan de wand...er heeft iemand het aangedurfd zich op de oprit te begeven. Daar staat ze dan, mijn lieve collega, geflankeerd door twee giechelende tieners! Tevergeefs poogt ze mijn dappere wakers van zich af te schudden, terwijl haar kroost zich verkneukelt in al dat gekwispel. "Hier zijn we dan!" lacht ze.  Ik gooi het stuk beddengoed terug op de plaats waar ik dat opgevist had en antwoordde: " Ahah, hier zie, zet ullie neer!" Een beetje overdonderd..een weekdag...kindertjes..19 u 45...Soit, ik werd niet lang in het ongewisse gelaten.."Morgen hebben ze Frans, en ze weten niet goed hoe ze het uitspreken moeten!" Mijn neus begon te glimmen. Komt ze nu echt naar mij voor franse les? Ja, dus!
Ik plofte me neer aan tafel en vroeg m'n leerlingetjes plaats te nemen links en rechts van mij. Den "Eventail" in het midden.  Ik schonk me een glas wijn in en vroeg m'n ventje: " Zoet, geef haar ook eens een glas aub!" wat ie prompt deed, zichzelf uiteraard niet vergetend!!
Met z'n vijven rond Bob en Bobette dus.  "Het is simpel!" begon ik..hoewel, simpel??? Waarom klinkt femme als famme en fille als filje?? En dan het mysterie van "un" en "une"?? Soit, het was gezellig, geestig zelfs.  Mijn leerlingen begonnen aarzelend."Bob est une.." "Neen! Bob is mannelijk!!" "Mannelijk is "un"..klinkt zwaar..horen jullie dat?" " " Une" is vrouwelijk, klinkt licht en fijn!!" Nu kan ik me best voorstellen dat ze bij het aanschouwen van hun "lerares" niet het verband zagen tussen vrouwelijk = licht, fijn!! Doch, dit terzijde.
Na verloop van tijd, werden ze zelfzekerder. Het ging zelfs vlot, zeer vlot! "Wat ben ik?" vroeg ik "Une fille!" klonk het uit het mondje van het meisje. M'n neus begon te joeken, doch eerlijkheidshalve berispte ik haar en zei " Neen, ik ben een VLAM, zoals je mama..maar vergeet even die L.." " Ah, ja, une famme!" fluisterde ze.  En ze zijn het niet meer vergeten, ook niet na al dat balgooien met mijn woeffies!
Ze hadden me beloofd, 's anderendaags wat vroeger op te staan om te herhalen.  Vandaag vertelde mijn collega dat haar zoontje vanmorgen in zijn bedje aan het oefenen was van UN en UNE en FILJE en FAMME!!  Prachtig, niet? Ik ga ze blijven volgen..mijn discipeltjes!!





22:29 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04-09-05

oeps

Morgen terug aan 't werk!! Weer een slapeloze nacht tegemoet! Raar, heb nog genoten vanavond met een boek van A. Christie, buiten, in de ondergaande zon. Veruit de laatste late zon van dit jaar! De Herfst is op komst..en die haat ik..het vallen van de bladeren...! Bwa, het heeft ook iets positiefs..lekker warm met plaid op de sofa, lekker ingeduffeld naar het werk..maar toch! Jezus! Geef mij maar de zomer!

23:19 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |