07-04-05

naiëf

Zeventien was ik! Voor alle duidelijkheid, een meisje van zeventien  in die tijd was zoals een plechtig communikantje in deze. Ik zie me daar nog staan aan die bewuste bushalte. Ongeduldig voor de laatste etappe,  ik had immers al een drietal trein- en één tramverbinding genomen om thuis te geraken, na een weekje internaat. M’n haartjes zorgvuldig gevlochten in twee staartjes  (jaja, op m’n zeventiende!) , een spannend truitje dat niet alleen m’n flinke borstjes, doch ook mijn maagje accentueerde en last but not least m’n mini-rokje met daaronder een flink stel “pilaren”, die om het nog aantrekkelijker te maken, gehuld waren in dikgebreide, Zweedse sportkousen. De gedachte dat deze mijn mollige beentjes absoluut geen eer aandeden kwam bij mij gewoon niet op, ondanks m’n mamaatje het me dikwijls onverbloemd had trachten uit te leggen….Daar stond ik dus..de kuitjes lichtjes gespreid met daartussen mijn  valiezeke vol vuile was. Plots stopte er een antiek Renaultje met dito bestuurder..Hij gooide het portiertje  van zijn wagentje open en vroeg me de weg …De naiëviteit moet me van ’t lijfje gedropen zijn… en ja, gewillig voldeed ik aan zijn vraag, was trouwens poepsimpel..altijd maar rechtdoor! Je kunt de rest wel raden..”Wil jij anders een stukje meerijden ? ’t Is tamelijk dringend, ik moet die mensen gaan verwittigen want er was een ongeluk gebeurd..”  De goede raad van Zuster Overste indachtig, aarzelde ik geen minuut deze hulpbehoevende man te helpen en nam genoegzaam plaats in zijn vehikel, m’n valies op de billen.  Gedienstig prevelde hij : “Zet die maar achteraan, dat zit wat makkelijker!” Gehoorzaam dropte ik m’n bagage op de achterbank. Vijf minuutjes later verminderde hij vaart..behulpzaam overtuigde ik hem : “Neenee Meneer, ’t is nog een eindje rechtdoor hoor!”  Aarzelend keek ik in zijn richting, doch hij zat daar maar naar z’n dashboard te staren..Het renaultje kwam tot stilstand..eventjes flitste het beeld van een lege benzinetank nog door m’n hoofd..doch één seconde later greep hij me beet..vraag me niet waar z’n ijverige handjes zaten..ik werd gewoonweg gehypnotiseerd door zijn mottige smoel, waarin op de koop toe nog enkele belangrijke kiezen ontbraken. Hij lispelde: ”Eéntse maar !?” Dat was het dus..hij wou ne kus!!! Ook al wou hij er maar ééntje….ik heb het portier opengezwierd en ben als een bang haasje weggespurt…Wenend op m’n mamaatje heb ik de benen van onder m’n lijf gelopen.  Hij was gelukkig doorgereden, doch enkel minuten en meters verder kwam datzelfde  bolhoedje uit de tegengestelde richting en uit een geopende portier werd mij mijn bagage toegegooid …die was ik uiteraard helemaal vergeten! E”nmaal thuis, heb ik snikkend het hele verhaal gedaan en mama troosste me van “ Maar kinneke toch, ge moogt van geluk spreken..’t had veel erger gekund!?”  Ik begreep begod niet waarover ze het in ’s hemelsnaam zou kunnen hebben.  Nu wel uiteraard..allé, al wel een tijdje hoor. Gelukkig waren smeerlappen van toen ook wat braver dan die van nu.....



14:13 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

:-( In het begin zat ik te lachen, omdat ik dacht dat het een leuk verhaal ging worden... wat een engerd, zeg... en inderdaad, het had veel erger kunnen uitdraaien...

Gepost door: kaatje | 07-04-05

Vroeger.... gebeurde het meer binnenshuis..........

Gepost door: koninkske | 08-04-05

de smeerlap... jak... :s

Gepost door: Anne | 08-04-05

Je hebt.. ..echt geluk gehad! Wel amusant geschreven, al was het geen leuke ervaring.
Bah, de gore..

Gepost door: Tinkerbell | 08-04-05

amai Je hebt inderdaad geluk gehad zeg! Die korte rok en kniekousjes heb je niet dikwijls meer gedragen waarschijnlijk.

Gepost door: suz | 11-04-05

de smeerlappen van toen en die van nu er is een heel verschil ik zie ze je valieske nog niet terug droppen in deze tijd...Maar bah seg hoe durven ze toch, ik hou mijn hart vast voor mijn dochtertjes in ieder geval bah...

Gepost door: zuchtje | 12-04-05

De commentaren zijn gesloten.