28-01-05

Mislukte Moeder

Vanmorgen hoorde ik ze bezig op Radio Donna over één of andere Damiaanactie. Er kroop een koude rilling over mijn rug. Een klein vervelend engeltje stond daar op mijn rechterschouder, vermanend met zijn kleine wijsvingertje van "Jij bent een slechte moeder!". Ik draaide het hoofd vlug naar m'n andere schouder, speurend naar dat andere schepseltje, dat duiveltje dat me altijd gelijk gaf... waar zat die nu verdomme? Een beetje uitleg. Jaren terug kwam één van mijn zoontjes thuis met een lesopdracht "Wie is Pater Damiaan?". Toegegeven, er zijn interessantere wezens - vooral op de leeftijd van zoonlief - maar de taak omvatte maar een half velletje. De klus zou snel geklaard zijn! Na het avondeten - met veel moederliefde door mij bereid - gooide ik de afgelikte borden op het aanrecht. Eerst eventjes gauw zijn lesje ondervragen en klaar is kees! Dallas zou gaan beginnen! "Klaar jongen?". Hij twijfelend: "Ik denk het wel, mama!". "OK dan!" Ik zette me schrap, klaar en duidelijk vroeg ik: "Wie is P.D.?". Hij staarde naar het plafond, alsof alles dáár geschreven stond. "Eh..." mompelde hij... *stilte*... "Zeg eens jongen, kunt ge het nu nog niet?! Allé, terug naar boven en zie dat ge het kunt binnen een half uurtje!". Kakkenestje begon te zeuren... het aanrecht te stinken, of was het andersom? Verontwaardigd begon ik aan de vaat. Hoe kon dat nu? Wat had die daarboven de hele tijd zitten doen? Er begon zich stilaan meer schuim op mijn bek te vormen dan in mijn pompbak. Kakkenestje kroop van de keuken naar de living, hij voelde blijkbaar nattigheid. Over de tweede poging ga ik het niet meer hebben; het was een echt fiasco. Deze keer stuurde ik hem livingwaarts teneinde hem nauwgezet te kunnen gadeslaan. Kakkenestje had ditmaal zijn naam alle eer aangedaan - of was het een stil bondgenoodschap tussen broers. Noodgedwongen stopte ik hem in bad. Na een tijdje hield ik het zoveelste schuimplezier voor bekeken en ondernam poging nummer drie! Rustig begon ik: "Allé jongen, vertel eens: Wie is P.D.?". Ondertussen kende ik die brave Samaritaan al op m'n duimpje, maar dát was nu niet bepaald de bedoeling! "Eh... wel... P.D. is..." - Aha, er kwam al iets meer uit - "...een meneer hé!". Weer die afschuwelijke stilte! Meer niet! Een meneer! Dat P.D. geen tetten had, wist het kleinste mormel! Mijn haren rezen ten berge toen ik het object van zijn bewondering bemerkte. Hij was erin geslaagd een zwarte stift leeg te maken op zijn vingernageltjes! Kakkenest, ondertussen op mijn rechterarm, begon te huilen. Ik te steigeren. Mijn linkerhand schoot uit. Mijn nagels kregen ook een kleurtje, rood! Pipo's aandacht werd afgeleid naar een grote rode vlek op de afbeelding van Damiaan. "Bloed!" gilde hij "Mijn neus bloedt! Gij hebt mij een bloedneus geslagen!!" riep hij verbaasd. Zijn ogen spraken: "Gij beul!". Kakkenest begon te gillen. Bloedneus gooide z'n stoel achterover, spurtte weg van tafel, sloeg keihard de deur toe en verdween naar z'n veilige kamertje. Daar stond ik, midden van de keuken, huilende tiener boven, huilende baby beneden. Waar Coltrui zat...? Waarschijnlijk met oorwatjes boven zijn studieboekjes. Slechte moeder!!! Toch zijn we nu de beste maatjes, zolang we zwijgen over P.D.! Zo slecht was ik dan toch nog niet.


08:30 Gepost door Chinezeke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

haha! wat? zijde gij de moeder van onze bordercollie?
jawadde een heel "flitsende" shrijfstijl voor een rijpere dame! ;-)

Gepost door: cms | 28-01-05

Dammit Da staat ons met andere woorden dus ook nog te wachten :-((( pff

Gepost door: Lain | 28-01-05

De commentaren zijn gesloten.